گاهنامۀ هنر و مبارزه

یکشنبه 6 می 2012

افغانستان :

کشتار دهشتناک و خونبار و آتش زدن 17 افغان

که 9 تن از آنها کودک بوده اند

به دست سربازان ایالات متحدۀ آمریکا

و  بیراهه رفتن های اوباما

(مرکز مطالعات جهانی سازی. 4 می 2012)

نوشتۀ جیمز پتراس

ترجمه : حمید محوی

 

کشتار 17 شهروند افغان در 11 مارس گذشته، که بین آنها 9 کودک و 4 زن دیده می شود، مسائل بنیادی متعددی را در مورد سرشت جنگ استعماری، و کارکرد ارتش استعماری در مأموریت اشغالگرانه اش در دراز مدت (11 سال) و خصوصیت امپراتوری را مطرح می سازد، که در عین حال اقدامات اختیاری و دیکتاتوری قابل توجهی را برای کسب توافق اذهان عمومی و حذف هر گونه مخالفت به کار می بندد..

پس از کشتار خونسردانه و خونبار 17 روستا نشین افغان در استان قندهار، ارتش ایالات متحده، با تبانی رژیم اوباما عملیات تحریف خبری را فراهم دیدند، و دولت مأموریت توطئه آمیزی را برای پنهان ساختن واقعیات اصلی، تحریف اطلاعات، با نقض عدالت را آغاز کرد. تمام افرادی که در این توطئۀ شرکت کرده اند به جنایت متهم هستند و پیگرد قانونی بر اساس آئین دادرسی ویژۀ کارمندان عالی رتبه در ایالات متحده شامل حالشان می باشد.

به گفتۀ رئیس جمهور افغانستان حمید کرزای این کشتار تنها یکی از صدها مورد مشابهی است که توسط نیروهای مسلح ایالات متحد ه در افغانستان به وقوع پیوسته است. چنین وقایعی می تواند ریاست جمهوری اوباما را دچار فروپاشی کند، زیرا اقامۀ دعوا علیه او برای نقض و جلوگیری از عدالت حتی می تواند به جرم جنایت جنگی به زندانی شدن او بیانجامد.

پیغام های مصممانۀ اوباما دربارۀ «حوادث» مرتبط به کشتار و مسئولیت بنیادی مرکز فرماندهی در جنایاتی که یگان های آن مرتکب شده اند، شکست اشغال افغانستان، یعنی مهرۀ اصلی سیاست جنگی اوباما را به روشنی نشان می دهد. رئیس جمهوری ایالات متحده شخصا نقش غیرقابل انکاری در پنهان سازی واقعیات مرتبط به کشتار مردم افغانستان به عهده داشته است.  

ازد یدگاه سیاسی، مسئولیت توطئه علیه قوۀ مجریه پیامد های بسیار عمیق و خیلی وحشیانه تر از خود کشتار خواهد داشت، هر چند که کشتارها  دهشتناک بوده باشد.

کشتار، به تعبیر رسمی و پنهانکاری

بر اساس اظهارات فرماندۀ نظامی ایالات متحده در افغانستان و رژیم اوباما، 11 مارس 2012 در ساعت 3 بامداد، یک «سرباز که از نظر روانی در حالت غیر عادی بوده) از پایگاه نیروهای ویژه در منطقۀ روستائی استان قندهار، بی آن که مأموریتی داشته باشد، خارج می شود، در دو روستائی که 3 کیلومتر و 200 متر از یکدیگر فاصله دارند، 17 غیر نظامی بی سلاح را که غالبا کودک و زن بوده اند به قتل می رساند و تعداد نامعلومی را نیز در همین دو روستا زخمی می کند (شمار زخمی ها در هیچ کجا گزارش نشده است)، سپس روی اجساد بنزین یا نفت می ریزد و به آتش می کشد. سپس به پایگاه نظامی اش باز می گردد، و خود را به مقامات ارشد تسلیم می کند. تسلیم شدن او پنتاگون را تسکین می بخشد، که به شکل ویدئو ضبط شده و رئیس جمهور اوباما نیز اصلیت این داستان سرباز جنون زده و قاتل مردم را به عنوان مدرک قابل قبول تأیید کرده است.

فرماندهی نظامی ضرب العجل قاتل را بی آن که نام او را منتشر کند از افغانستان خارج می کند، و او را در زندان حفاظت حداکثر «فورت لیونوورث» در کانزاس حبس می کند، و تنها بعدا او را به عنوان مردی سی و هشت ساله که چندین مدال افتخار طی 11 سال گذشته که در خدمت به سر می برده معرفی می کند : سر گروهبان رابرت بلز(1).

ایالات متحده تمام تلاش های رئیس جمهور افغانستان، فرماندۀ ارتش افغانستان و اعضای پارلمان که خواهان بازجوئی سرگروهبان روبرت بلز و محاکمۀ او در دادگاه افغان بودند را رد کرد.

بر اساس تحقیقات پارلمان افغان مستقل به مدیریت سید اسحاق گیلامی، و تحقیقات اولیۀ ژنرال محمد کریمی از ارتش افغانستان در دو روستای استان قندهار، تناقض چشم گیری با تعبیر رسمی که ارتش ایالات متحده و رئیس جمهور اوباما مطرح کرده و از آن دفاع می کنند دیده می شود.

شاهدان عینی اعلام کرده اند که بیش از 20 سرباز در این کشتار شرکت داشته اند و توسط یک هلیکوپتر نیز پشتیبانی می شده اند. توضیحات مردم این دو روستا بیشتر شبیه حملۀ شبانۀ کلاسیک نیروهای نظامی ایالات متحده است که منجر به شکستن در خانه ها، بیدار کردن نابهنگام خانواده هائی که در خواب هستند و قتل قربانیانشان است.

گوردون داف (2) ناشر مشهور «وتران تو دی» (سربازهای قدیمی امروز) معتقد است که توضیحات اهالی روستاها به دلایل روشنی خیلی مقرون به حقیقت است : روستاهایی که محل کشتار بوده، 3،2 کیلومتر با یکدیگر فاصله دارد، و یک سربازی که تا به دندان مسلح است، نمی تواند باک بنزین را از پایگاه تا نخستین روستا حمل کند، در خانه ها بشکند و 17 نفر را بکشد، اجساد را بسوزاند و سه کیلومتر دورتر، وارد دومین روستا شود، تیراندازی کند و روستائیا بی سلاح را بکشد و بسوزاند و سرانجام به پایگاه بازگردد و خودش را تسلیم کند.

خیلی باورکردنی تر به نظر می رسد که یک گروه از نیروهای ویژه را تصور کنیم که تا به دندان مسلح هستند به عملیات پاک سازی دهکده دست زده اند، با وسائل نقلیۀ نظامی پایگاهشان را ترک کرده، و در نخستین روشنائی بامداد، به همان شکلی که معمولا مأموریت های مشابهی را دریافت کرده و به اجرا می گذارند، با این تفاوت که این بار اوضاع به نحو دیگری پیش رفته است. موردی که می بایستی فرضا به شکل یک حملۀ عادی شبانه در روستائی صلح آمیز برای جستجوی احتمالی هواداران طالبان انجام گیرد، به کشتار کودکان و مادرانشان در تخت خوابشان انجامیده، بی آن که مردی (شوهر، پدر، عمو و دائی یا برادر) برای حفاظت آنها حضور داشته باشد. موضوع نادری نیست که دهقانان افغان در خانه هایشان اسلجه پنهان کرده باشند. ولی این روستاها توسط نیروهای ویژه خلع سلاح شده بوده است و مردان نیز غایب بوده اند : یا در حملات پیشین دستگیر شده و به زندان افتاده باشند و یا پنهان شده بوده اند که زنان و فرزندانشان دچار چنین عملیاتی نشوند.

به هر دلیلی برای این کشتار دهشتناک کودکان و زنان در لباس خواب، در این دو دهکده در استان قندهار، یک موضوع کاملا روشن است : رئیس جمهور ایالات متحده در تبانی با مرکز فرماندهی قانون و عدالت را نقض کرده اند، و با کتمان این جنایت بی رحمانۀ که جنایت جنگی نام دارد، بر اساس قوانین ویژه برای مقامات عالی رتبه، محکومیت جزائی درپی دارد.

وقتی بی اعتباری تعبیر رسمی حتی برای سطحی ترین شاهدان به شکل خطرناکی افشا شده بود، گروه پیشتیبانی اوباما روز 26 مارس تعبیر تازه ای را مطرح کردند : بر اساس تعبیر جدید، سرباز جنون زده رابرت بلز در بامداد 11 مارس پس از نخستین حمله به نخستین روستا، به پایگاه برکشته و پس از صرف صبحانه، دومین حمله اش را به اجرا گذاشته  و بعد خود را به مقامات ارشد در پایگاه تسلیم کرده است، و در مقابل دوربین اعتراف کرده است.

 

 

چرا اوباما این ماجرای دهشتناک را پوشش داده است :

روحیۀ یگان ها و جنگ علیه ایران

چرا رئیس جمهور اوباما خود را به این شکل ناشیانه با جریانی تبانی می کند که مناسبات او را با رئیس جمهور حمید کرزای، مرکز فرماندهی افغان و به ویژه مردم افغانستان مخدوش می سازد؟ چرا مسئولیت تبانی برای توطئه و پشتیبانی از جنایتکاران جنگی را به عهده می گیرد و روی دروغ هایی پافشاری می کند که تشخیص بی اعتباری آن برای هر فردی به سادگی امکان پذیر است؟

داستان متهم به قتل، سرگروهبان بلز، فرضیه ای است که بحران ارتش امپراتوری را به شکل گسترده مطرح می سازد. بلز سربازی است که به دلیل شرکت در عملیات نظامی در عراق، سه عمل قهرمانی انجا مداده و به خاطر آن مدال دریافت کرده است، این سرباز اخیرا به افغانستان اعزام شده و خدمات مشابهی را در عملیات «حفظ صلح» بین شهروندان در روستاهای افغانستان انجام داده است.

در روزهائی که واقعۀ کشتار غیر نظامیان افغان در روستاهای قندهار گزارش شده بود، رئیس جمهور حمید کرزای علیه این واقعه اقدام کرد و اظهار داشت که از این نوع وقایع، صدها نمونۀ دیگر وجود دارد که توسط سربازان ناتو انجام گرفته و هیچ گاه در رسانه ها منعکس نشده و جنایتکاران محاکمه و مجازات نشده اند.

پس از حملۀ نیروهای ویژه به روستاهای افغان، کرزای چندین بار اعتراض کرد، ولی تا کنون رئیس جمهور ایالات متحده نیازی به پاسخ گویی ندانسته و تنها به کتمان واقعیت ادامه داده است. با خروج آیندۀ ایالات متحده از افغانستان و تحریک فزایندۀ احساسات ملّی، رژیم اوباما ناچار است که طبیعت واقعی اشغال افغانستان را پنهان نگهدارد.

افغان هائی که مشتری واشینگتن هستند نمی توانند تا مدت زیادی جنایات جنگی ایالات متحده را که قربانیانش کودکانه و زنان و افراد غیر نظامی بوده اند را ندیده بگیرند.

تعبیر رسمی این واقعه را در نظر بگیریم : چرا فرماندهان نیروهای ویژه صدای تیراندازی و صدای شیون قربانیان را از فاصلۀ صد متری در 3 بامداد نشنیده اند؟ باز هم بر اساس همین تعبیر رسمی، فرماندهی از وقوع کشتار تنها وقتی آگاه می شود که سرگروهبان رابرت بلز به پایگاه بازمی گردد، و با دستهایی که به علامت تسلیم بالای سرش گرفته در برابر دستگاه فیلم برداری به قتل 17 زن و کودک و غیر نظامی اعتراف می کند. اوباما سعی کرد این ویدئو را به عنوان مدرک موثق در تأیید تعبیر رسمی واقعه به کرزای ناباور بقبولاند که فورا از او خواسته بود ویدئو را برای بررسی دقیقتر در اختیار او بگذارد. ولی اوباما این درخواست را نپذیرفت و همین امر به تنهائی نقش توطئه گر اوباما را تأیید می کند.

وقتی اوباما چنین تعبیری را دست آویز قرار می دهد، که سربازی دچار جنون آنی شده و دست به قتل عام زده است، چنین امری حاکی از مشکلات جدی ساختاری در جنگ افغانستان است.

در آن جا، یگان های ایالات متحده روحیۀ خود را از دست داده اند و خشمگین هستند که فرماندهانشان آنها را به بن بستی کشانیده اند که به مرگ حتمی می انجامد. آنها در شکست دراز مدتی به خدمت گرفته شده اند و هر مرگی در جبهۀ آمریکا روی شماری از علیل ها، کور و مجروح منعکس می شود. در جنگ بارک اوباما، زخمی ها پانسمان می شوند و دوباره به همان قصاب خانه، و به فضائی بیش از پیش خصمانه فرستاده می شوند که تنها «زنگ تفریح» آن تجاوز، شکنجه و قتل است.

سرگروهبان بلز به اجبار در چندین عملیات در عراق شرکت داشت و بر خلاف تمام انتظاراتش برای پایان بخشیدن به خدمت در مناطق فرا اقیانوسی که به او قول داده بودند، به افغانستان اعزام می شود.

بین جهان اربابان جنگ در واشینگتن و همدستانشان «لابی های جنگ طلب» و از سوی دیگر سربازانی که زندگی شان را در جنگ اشغالگرانۀ امپریالیستی به خطر می اندازند فاصلۀ بسیار زیادی وجود دارد.

چنین سربازانی که بی وقفه برای اهداف خشونت آمیز جنگ استعماری به هزاران کیلومتر دور از خانه هایشان برای مقابله با دشمنی که بی گمان هرگز نمی توانند بفهمند، فرستاده می شود. سرانجام در شرایطی قرار می گیرند که علیه خانواده ها دست به عمل خشونت آمیز می زنند، علیه دوستان، همسایه ها و هواداران دست نیافتنی مبارزان ضد استعماری – که در همه جا هستند.

در دفاتر واشینگتن، هیچ یک از سیاستمداران جنگ طلب هرگز درد و رنج جنگ دراز مدت را مانند آن سربازانی که در جبهۀ جنگ واقعی به سر می برند تجربه نکرده اند و از آن بی اطلاع هستند.

سربازانی مانند سرگروهبان بلز، در محیطی بسیار خشونت آمیز خدمت می کنند، هر لحظه یک بمب کنار جاده می تواند منفجر شود، و یا موتور سواری که عبور می کند می تواند نارنجکی پرتاب کند و یا «متحد» آنها این و یا آن سرباز افغان می تواند سلاحش را به روی مربی خود برگرداند، چنین تهدیداتی دائما روی شانس بازگشت آنها به شکل صحیح و سالم سنگینی می کند.

اوباما می بایستی برای خفه کردن این قتل عام و پشتیبانی از فرماندهانی که مسئول «حفاظت صلح» در این روستاها هستند با پنتاگون تبانی می کرد، زیرا آلترناتیوی وجود ندارد، نقطۀ بی بازگشت، دیگر سرباز تازه نفسی باقی نمانده که برای دوازدهمین سال به جنگ در افغانستان اعزام کنند. تنها قاتل ها باقی مانده اند که می خواهند به حرفۀ خودشان در نیروهای ویژه ادامه دهند که از نو استخدام می شوند، تا در عملیات «بکش و تخریب کن» شرکت کنند.

علاوه بر این، اوباما نمی تواند نیروهای بین المللی را نگهدارد که همه سعی دارند با عجله نیروهایشان را از این منجلاب بیرون بکشند. اوباما در عین حال مشکل دیگری نیز دارد، و آن هم متحدان افغان او هستند، جنگ سالاران و دزد سالاران که می خواهند بی سر و صدا با 4 میلیارد و نیم که برای سال 2011 انباشت شده، صحنه را ترک کنند، یعنی نیمی از بودجۀ دولت (تایمز مالی 19.03.2012).

رئیس جمهور اوباما نمی تواند اجازه دهد که یک پادگان تمام عیار، به انضمام افسران ارشد به خاطر این کشتار غیر نظامیان به جرم جنایت جنگی محاکمه شوند. هیچ کس مسئول نیست، به جز، البته، سرگروهبان بلز بیچاره. در غیر این صورت می توانست به شورش عمومی در نیروهای نظامی، و یا دست کم به تخریب روحیۀ سربازان ماهر در نیروهای ویژه بیانجامد که طی خروج ایندۀ نیروها منتظر پایان خدمتشان در افغانستان هستند، اشغال افغانستان می تواند تا 2024 ادامه پیدا کند.

مسئله پیامدهایی را در بر می گیرد که فراتر از افغانستان هدف می گیرد : در واقعف اوباما استراتژی جدید ضد شورش را گسترش داده است که بر اساس «ورود آسان و خروج خونبار» در نیروهای ویژۀ آمریکا نامیده شده است. این نیروهای ویژه نوک حملۀ تدارکات نظامی بارک اوباما به سوریه و ایران را تشکیل می دهند، آماده سازی زیر نظر فرماندهان صهیونیست انجام گرفته است.

سرانجام، دستگاه نظامی رژیم اوباما، که روی کاغذ بسیار شکوهمند به نظر می رسد، در واقع به یگان های عملیات ویژه بستگی دارد. این نیروهای ویژه اجزاء اصلی جنگ نوین امپریالیستی را تشکیل می دهد، و پاسخی است به کاهش نیروی زمینی که بودجۀ آن بیش از پیش کاهش یافته و موجب و نارضایتی هایی را در بطن سازمان شده است. عملیات  نیروهای ویژه به شکلی تدارک دیده می شود که هیچ نشانه و یا شاهدی که بتواند برایشان دست و پا گیر باشد باقی نمی گذارند. آنها می توانند جلادان زنان و کودکان باشند ولی باید دانست که این جلادان  در خدمت کاخ سفید هستند.

با وجود جنایات جنگی و پنهان کاری های دولتی، اولویت رژیم اوباما در دفاع از آنها با استفاده از تمام امکانات موجود و حتی شخصی می باشد که در اختیار دارد.

در نتیجه، طی مدتی که رابرت بلز در زندان لیونوورث، برگزیدگان افغان بی عدالتی را فریاد می کنند، خانواده های بر مزار قربانیانشان می گریند و طالبان نقشۀ انتقامشان را تدارک می بینند.

در سطح داخلی، اوباما با مخالفت شدید علیه جنگ پر هزینه و بی پایان رویاروئی می کند که اقتصاد آمریکا را ویران کرده و خشم و افسردگی نیروهای نظامی را افزایش داده است.

نارضایتی وسیعی از سوی توده های مردم در ایالات متحده علیه سیاستهای دو حزب که سخاوتمندانه و بی وقفه نیروهای نظامی را برای جنگ های استعماری بسیج کردند و فرستادند، مشاهده می شود. در نتیجه، رئیس جمهور اوباما قانونی را به مرحلۀ اجرائی درآورد که بر اساس آن، خود را مجاز می داند که تمام قدرت را به هدف نظامی سازی اقتصاد، منابع و نیروی کار را در اختیار گیرد.

16 مارس 2012، بارک اوباما «قانون اجرائی در سطح ملی برای تدارک منابع دفاعی» به هدف پاسخ گویی به امپراتوری جهانی را اعلام کرد.

به طور روشن، جنگ های استعماری دراز مدت نمی تواند رضایت عموم شهروندان را ندیده بگیرد و بسیاری از آنها بر اساس قوانین نظامی در منشور ژنو نمی بایستی وجود داشته باشد. بر این اساس، تنها قانون ریاست جمهوری بر اساس قانون می تواند توافق شهروندان کشور را تضمین کند و تنها انحراف از قانون است که می تواند به جنگ های استعماری در خارج تداوم دهد. ولی چنین اقداماتی موقتی و نا امید کننده است : زیرا وقتی که اقدامات نهائی به پایان رسیدند، هیچ چیزی برای دوباره به راه انداختن آن وجود نخواهد داشت و هیچ چیزی رئیس جمهور را از شورش شهروندان و سربازانش علیه امپراتوری در حال زوال نجات نخواهد داد.

The Massacre of the Afghan 17 and the Obama Cover-Up - Prof. James Petras - 2012-03-26

مأخذ :

AFGHANISTAN : Le massacre de dix-sept enfants et la diversion d'Obama

 

par James Petras

 

http://www.mondialisation.ca/index.php?context=va&aid=30679

پی نوشت :

1)Robert Bales

2)Gordon Duff

 

گاهنامۀ هنر و مبارزه

 6 می 2012

روسیه خود را برای مقابله

با حملۀ نظامی اسرائیل و آمریکا علیه ایران آماده می کند

نوشتۀ کلارا ویس

مرکز مطالعات جهانی سازی

ترجمه : حمید محوی

طی ماه های گذشته، روسیه برای مقابله با احتمال ارتکاب به حملۀ نظامی توسط اسرائیل و ایالات متحده علیه ایران، تدارکات گسترده ای را  آغاز کرده است.

بر اساس گزارشات تازه، مرکز فرماندهی روسیه در تابستان امسال انتظار جنگ علیه ایران است که تأثیر عظیمی نه تنها در خاورمیانه خواهد داشت بلکه تا قفقاز گسترش خواهد یافت.

یگان های روسی در قفقاز از نظر فنی تقویت شده است و یک واحد موشکی در دریای خزر به حالت آماده باش درآمده است. گشتی های موشک انداز ناوگان دریای خزر از هم اکنون در سواحل داغستان لنگر انداخته اند. تنها پایگاه نظامی روس در قفقاز جنوبی که در ارمنستان واقع شده برای مداخلۀ نظامی به حالت آماده باش درآمده اند.

بهار گذشته، با افزایش تنش نظامی در سوریه، روسیه ناو هواپیمابر کوزنتسوف را به بندر طرطوس در سوریه اعزام کرد.

متخصصان بر این باور هستند که روسیه می تواند تهران را در صورت جنگ پشتیبانی کند، دست کم از نظر نظامی و فنی.

در تفسیری که ماه آوریل منتشر شد، ژنرال لئونید ایواشوف، رئیس آکادمی مسائل جغرافیای سیاسی، نوشت که «جنگ علیه ایران جنگ علیه روسیه خواهد بود» و به «اتحادیۀ سیاسی دیپلماتیک» با چین و هند اشاره داشت. او گفت که عملیات در خاور میانه به هدف بی ثبات سازی منطقه و علیه چین، روسیه و اروپا انجام گرفته است. لئونید ایواشوف می نویسد : جنگ علیه ایران، «به مرزهای ما خواهد رسید، قفقاز شمالی را بی ثبات خواهد ساخت و وضعیت مارا در منطقۀ دریای خزر تضعیف خواهد کرد.»

در صورت جنگ علیه ایران، نگرانی اصلی مسکو نتایج آن برای قفقاز جنوبی خواهد بود. ارمنستان تنها متحد کرملین است که در منطقه مناسبات اقتصادی تنگانگی با ایران دارد، در حالی که همسایگان دیگر مانند گرجستان و آذربایجان با ایالات متحده و اسرائیل مناسبات نظامی و اقتصادی دارند. نگرانی کرملین بیشتر به خاطر آذربایجان است که ممکن است به نفع اسرائیل و ایالات متحده علیه ایران موضع بگیرد. آذربایجان با ایران، روسیه، ارمنستان و دریای خزر هم مرز است، و از سال های 1990 به یکی از متحدان نظامی و اقتصادی ایالات متحده در قفقاز جنوبی تبدیل شده، و میزبان چندین پایگاه نظامی آمریکائی است.

در روابط بین آذربایجان و ایران از هم اکنون تنش قابل توجهی دیده می شود. تهران بارها باکو را به شرکت در حملات تروریستی و ارتکاب به تروریسم با همکاری مأموران اسرائیلی و آمریکائی متهم کرده است. در سال های گذشته، آذربایجان مخارج نظامی اش را دو برابر افزایش داده و در ماه فوریه با اسرائیل قرارداد نظامی معادل یک میلیارد و ششصد میلیون دلار آمریکائی منعقد کرده است که شامل خرید پهپاد و سامانه های دفاع ضد موشکی می باشد.

اگر به منابع عالی رتبۀ دولت اوباما باور داشته باشیم، مارک پری در اواخر ماه مارس در روزنامل آمریکائی «فورین پلیسی» اعلام کرد که باکو به اسرائیل اجازه داده است که از پایگاه های هوائی در نزدیکی مرزشمالی ایران برای حملات هوائی علیه تهران استفاده کند. این مجله به نقل از مقام بلند پایۀ دولت آمریکا می گوید : «اسرائیلی ها فرودگاهی را خریداری کرده اند که نامش آذربایجان است.»

مارک پری پیشبینی کرده است که » «متخصصان نظامی از این پس باید در صحنه پردازی جنگی قفقاز را نیز به خلیج فارس اضافه کنند».

دولت باکو این گزارشات را فورا تکذیب کرد، ولی سردبیر روزنامۀ آذربایجان، «نیو زیت»، شاکر قابلیک اوغلی، پیش بینی کرده است که آذربایجان احتمالا با ایران وارد جنگ خواهد شد. حتی اگر آذربایجان شمالی نقطۀ آغاز حملۀ اسرائیل علیه ایران نباشد، خطر گسترش جنگ به مناطق دیگر وحود دارد. منازعات مرزی بین ارمنستان و آذربایجان در مورد ناگورنو قره باغ. این منطقه از سال 1994 مستقل اعلام شده، تاریخ پایان جنگ داخلی، ولی دولت باکو، ایالات متحده . شورای اروپا روی تعلق آن به آذربایجان پافشاری می کنند. طی دو سال اخیر، برخوردهای متعدد مرزی بین ارمنستان و آذربایجان روی داده، و مفسرین اخطار داده اند که این منازعات می تواند روسیه، ایالات متحده و ایران را نیز درگیر کند.

متخصص امور نظامی روس میکائیل بارابانوف در مصاحبه ای که اخیرا با روزنامۀ روسی کومسومولسکاوا پراودا داشت اعلام کرد که منازعات در سرزمین های شوروی اسبق می تواند به مداخلۀ نظامی در روسیه بیانجامد. هر گونه مداخله در منطقه توسط ایالات متحده یا هر قدرت دیگری در ناتو خطر اجتناب ناپذیر استفاده از سلاح اتمی را در پی خواهد داشت.» روسیه دومین قدرت اتمی جهان پس از ایالات متحده می باشد.

پس از فروپاشی شوروی، اوراسیا به دلیل اهمیت جغرافیای سیاسی، به مرکز رقابت اقتصادی و سیاسی و به همین نسبت رقابت نظامی بین ایالات متحده و روسیه تبدیل شد. آذربایجان، گرجستان و ارمنستان پلی را تشکیل می دهد که  آسیای مرکزی، غنی از نظر منابع،  دریای خزر از یک سو و اروپا و دریای سیاه از سوی دیگر را به یکدیگر وصل می کند.

ایالات متحد هاز سال های 1990 از طریق انعقاد قرادادهای اقتصادی در پی نفوذ در منطقه است. در سال 1998 معاون ریاست جمهوری آمریکا ریچارد چینی اعلام کرده بود : «تا جائی که من اطلاع دارم، دورانی را به یاد نمی آورم که از دیدگاه استراتژیک منطقه ای مثل دریای خزر با این شتاب چنین اهمیت مهمی پیدا کرده باشد.»

زیبگنیو برژینسکی در کتاب شطرنج بزرگ (1998) مشاور امنیتی قدیمی جیمی کارتر نوشته است : «قدرتی که بر اوراسیا تسلط پیدا کند دو سوم از پیشرفته ترین و از نظر اقتصادی تولید کننده ترین مناطق دنیا را کنترل خواهد کرد. در اوراسیا تقریبا سه چهارم منابع انرژیک شناخته شده در جهان تمرکز یافته است.»

اهمیت اساسی این منطقه به دلیل راه عبور انرژی از آسیا به اروپا – با اجتناب از روسیه – است. با پشتیبانی از طرح لوله های نفت و گاز، واشینگتن با آگاهی به نیاز بسیار زیاد اروپا به نفت و گاز روسیه، در پی تضعیف مناسبات روسیه با اروپا می باشد .

تا این جا، گرجستان کشور کلیدی برای مراودات گاز و نفت، در مرکز منازعات منطقه قرار گرفته است. «انقلاب صورتی» در گرجستان در سال 2003 که با توطئۀ ایالات متحده تحقق پذیرفت، تا میکائیل ساکاشویلی را برای حفظ منافع اقتصادی و استراتژیک ایالات متحد ه در منطقه به قدرت رساند.

این انقلاب موجب افزایش تنش با مسکو شد که برتری جغرافیای استراتژیک را در چشم انداز داشت. جنگ بین گرجستان و روسیه در سال 2008 موجب افزایش تنش بین دو کشور شد و احتمال جنگ روسیه و ایالات متحده را به حالت وخیم تری مطرح کرد. از این تاریخ به بعد مناسبات روسیه و گرجستان هم چنان در حال تنش به سر می برد.

نفوذ آمریکا در قفقاز و در آسیای مرکزی به شکل معنی داری در سال های اخیر رو به افول داشته است. علاوه بر این روسیه و چین به دو قدرت بزرگ در منطقه تبدیل شده و مناسبات اقتصادی و نظامی قابل توجهی با کشورهای آسیای مرکزی مانند قزاقستان برقرار کرده اند. اگر چه روسیه و  چین رابطۀ رقابت آمیزی با یکدیگر دارند، ولی اتحاد آنها در رویارویی با ایالات متحده در سطح استراتژیک است. برای ایالات متحده، جنگ علیه ایران مرحلۀ تازه ای از رویاروئی علیه چین و روسیه  برای تسلط بر منابع آسیای مرکزی و خاورمیانه خواهد بود.

 

مأخذ:

La Russie se prépare contre une frappe militaire israélo-américaine contre l'Iran

par Clara Weiss

http://www.mondialisation.ca/index.php?context=va&aid=30685

گاهنامۀ هنر و مبارزه

4 می 2012

ژان بریکمون :

سه قربانی دروغ جنگ بشر دوستانه در لیبی

ترجمه توسط حمید محوی

تنظیم و انتشار انترنتی در یوتوب

توسط سایت کمونیست های انقلابی

ترجمۀ متن سخن رانی ژان بریکمون را که در واکنش به فیلم دیگری زیر عنوان «جنگ بشر دوستانه در لیبی : مدرکی وجود ندارد» در یوتوب منتشر شده است،  به شکل زیر نویس و به همکاری سایت کونیست های انقلابی  در یوتوب منتشر کرده ایم. ما دوستان را دعوت می کنیم برای دیدن این فیلم به آدرس زیر مراجعه کنند :

http://www.youtube.com/watch?v=pLi2HDWC4ho

مأخذ :

Jean Bricmont : Les 3 victimes du mensonge de la guerre humanitaire en Libye

http://www.youtube.com/watch?v=vz5joq46Rig

ژان بریکمون :

سه قربانی دروغ جنگ بشر دوستانه در لیبی

پلان 1

0.01

جنگ بشر دوستانه

پلان 4

0.41

واکنش به فیلم

«جنگ بشر دوستانه در لیبی : مدرکی وجود ندارد»

http://www.youtube.com/watch?v=koYzkEWHtQA

پلان 5

0.45

ژان بریکمون Jean BRIKMON

استاد فیزیک نظری در دانشگاه کاتولیک لوون

نویسندۀ «امپریالیسم بشر دوستانه»

پلان 6

0.52

29.10.2011

 سه قربانی دروغ جنگ بشر دوستانه در لیبی

1.00

روز بخیر، موضوع پیش پاافتاده ای است که بگوییم در جنگ ، نخستین قربانی حقیقت است.

1.07

ولی در این جا من سه قربانی دیگر نیز می بینم : حقوق بین الملل به انضمام مسئولیت حفاظت، عدالت بین المللی، و انجمن های مدافع حقوق بشر.

1.18

از حقوق بین الملل شروع کنیم.

1.19

روشن است که این مورد کاملا توسط ناتو فراموش شد،

1.24

که مأموریت آن تنها حفاظت از شهروندان غیر نظامی بوده و نه اقدام برای تغییر رژیم.

1.30

اگر بخواهیم مثالی خیلی بارزی در این مورد مطرح کنیم،

1.33

نمی دانیم چگونه می توانیم به نام حفاظت از جان شهروندان، بمباران آخرین شهری را که پس از سقوط طرابلس  در مقابل شورای دولت موقت مقاومت می کرد، توجیه کنیم.

1.43

از سوی دیگر این یک بدعت گذاری نوین در جریان جنبش آزادیبخش است،

1.46

 که این یک نیروی خارجی باشد که آخرین شهری را که در مقابل آنها مقاومت می کند، پس از سقوط پایتخت، آزاد می سازد. از این موضوع می گذریم.

1.55

آن چه را که ویدئو نشان می دهد،...ناتو از همان آغاز بر اساس مدارک اثبات نشده دست به عملیات زد،

2.07

در نتیجه جنگی را قانونی معرفی می کنند که قوانین حقوق بین المللی را زیر پا گذاشته و بر اساس مدارک دروغین و اثبات نشده و بی اعتبار،

2.11

که تمام این موارد در واقع مفهوم مسئولیت حفاظتی را که برای توجیه جنگ به کار بسته شده، مخدوش می سازد. 

2.20

زیرا بر اساس مسئولیت حفاظتی مفروض است که در نخستین مرهله، باید به یاری دولت کشور مورد نظر  حقوق بشر رعایت شود،

2.28

و سپس بررسی و تحقیق در محل و غیره و غیره...

2.41

ولی هیچ یک از این موازین مرتبط به «مسئولیت حفاظتی» رعایت نشد..

2.46

دومین قربانی، عدالت بین المللی است،

2.48

به این علت که عدالت بین المللی، وقتی ایجاد شد افرادی بدبینی مانند من، اعلام کردیم که نخستین اصل  عدالت بین الملل باید به شکل برابر شامل حال همه شود،

2.52

 بنابر این عدالت اجتماعی نمی تواند اصل برابری را در تمام موارد عملی سازد، به این علت که پلیس بین المللی وجود ندارد که بتواند تصمیمات این عدالت را به اجرا گذارد،

3.12

به ویژه اگر بخواهد آن را در مورد قدرت ها به کار ببرد، به عنوان مثال رهبران کشورهای غربی، بوش و سرکوزی و اوباما و غیره...

3.17

اگر ثابت شود که چنین افرادی، مسئول جنایت جنگی هستند، هرگز بازداشت نخواهند شد و به زندان نخواهند افتاد و غیره

در نتیجه از همان آغاز در رابطه با ساختار عدالت بین المللی این مشکلات وجود داشته،

3.28

 ولی آن چه را که در این ویدئو می بینیم این است که عدالت بین المللی، در جنگ، در خدمت یکی از طرفین وارد عمل می شود،

3.33

 و مجوز بازداشت طرف دیگر را صادر می کند، و طرفهای دیگر در منازعه را ندیده می گیرد.

3.45

سومین قربانی، انجمن های مدافع حقوق بشر هستند،

3.51

نباید فراموش کرد که جنبش حقوق بشر در سال های جنگ سرد آغاز شد، که تا حدودی به مثابه  سومین قدرت میانجی گر بین شرق و غرب عمل می کرد.

3.58

ولی پس از سقوط دیوار برلن و از بین رفتن کمونیسم،

4.00

در جبهۀ سیاست خارجی ایالات متحده در رابطه با جهان سوّم موضع گرفت و به ویژه در رابطه با آن چیزی که دیکتاتور می نامیم، مثل رژیم لیبی و یا رژیم سوریه

4.13

 و نظایر آن فعال گردید، ولی بی هیچ توجهی به حقوق بین الملل، و صلح و غیره

4.19

در کنار ایالات متحده مدارک بی اعتباری و شکایت نامه هایی  را تهیه می بیند  تا در مسیر فرآیندی قرار گیرد که ظرف چند روز یا چند هفته به جنگ می انجامد.

4.34

من می دانم که برخی از مدافعان با حسن نیت در جنبش حقوق بشر،  موافق مداخله  و مداخلۀ بشر دوستانه هستند،

4.44

ولی موردی که برای لیبی پیش آمد باید آنها را به فکر وارد.

4.50

سرانجام باید یادآوری کنم که موضوعی که در غرب تراژیک به نظر می رسد، هیچ مخالفتی علیه این جنگ صورت نگرفت،

4.55

 در کشورهایی که در جنگ شرکت داشتند عملا هیچ تظاهراتی بر پا نشد،

4.50

در حالی که پیش از این علیه جنگ ویتنام، یا جنگ علیه عراق و غیره، ولی در این مورد هیچ اعتراض صورت نگرفت،

5.8

چون که فکر می کنم ایدئولوژی  حق مداخلۀ بشردوستانه، کاملا جنبش صلح، و جنبش چپ غرب را به خود واداشته و کاملا مداخلۀ بشر دوستانه را پذیرفته اند

5.26

واکنش دولتی های روسیه، چین به عنوان مثال در رابطه با موضوع سوریه و  واکنش ونزوئلا و آمریکای لاتین ، راباید به عنوان فرصت مناسبی تلقی کنیم 

5.30

که در رابطه با تراژدی لیبی، حق مداخلۀ بشر دوستانه.

5.32

و به همین ترتیب پیرامون موضوع نظامی گری غربی و دستگاه نظامی آمریکا که چنین مداخلاتی از طریق آن قابل اجرا می باشد مسائلی را مطرح می سازند که می توانیم دربارۀ آن بحث کنیم.

5.40

. مسائل دیگری مانند توازن نیروها در سطح بین المللی...

گاهنامۀ هنر و مبارزه

29 آوریل 2012

درباب جنایتکارانی

به نام

مدافع حقوق بشر و سازمان غیر دولتی = ناتو

بازگشت استعمار

-----

اتحاد برای مدیترانه :

ابزار قدرت نرم برای جهانی سازی ناتو

نوشتۀ ژولین تیل

ترجمه توسط حمید محوی

مرکز مطالعات جهانی سازی 24 آوریل 2012

جغرافیای سیاسی ایالات متحده با خواستی قاطعانه در پی حفظ و کنترل ارتش سرزمین های تسخیر شده است. تقسیم جغرافیائی جهان به مناطق تحت مسئولیت –  مسئولیتی که تنها در تعلق ایالات متحده می باشد – نشانۀ بارزی از این واقعیت است.

در این چشم انداز، در واقع ناتو حاصل فتوحات آن است : یعنی پیش از همه، فتح ملت های اروپای اشغال شده پس از پایان جنگ دوّم جهانی.

http://www.defense.gov/home/features/2009/0109_unifiedcommandمنبع نقشه

ضمیمه سازی سیاست های همکاری ناتو و اتحادیۀ اروپا

تسخیر فضای اروپا از دیدگاه سیاسی با تشکل اتحادیۀ اروپا به شکل عینی تحقق یافت، که در مقام گماشتۀ منافع ایالات متحده وارد عمل شد. اتحادیۀ روپا ادغام ناتو در بطن اروپا را تقویت کرد و تداوم چنین سیاستی همکاری های امنیتی و اداری با ایالات متحده را امکان پذیر ساخت. در سال 1995، اروپا با مذاکرات بارسلون (روند بارسلون) به سوی همسایگان مدیترانه ای اش روی آورد(«اورومد – اتحادیۀ اروپا و کشورهای ساحل دریای مدیترانه : الجزایر، مقامات فلسطینی، مصر، اسرائیل، اردن، لبنان، مراکش، سوریه، تونس، ترکیه. آلبانی و موریتانی از سال 2007 عضو این اتحادیه هستند)، و بر این اساس، راه نوینی برای طرح گسترش حاکمیت ایالات متحده فراهم آمد.

خواست رسمی برای ایجاد اتحاد بین کشورهای ساحل مدیترانه، با تلاش های نیکلا سرکوزی تحول یافت. در سال 2008، تلاش ها رسما با ایجاد [اتحادیه برای مدیترانه] با شرکت 27 کشور اروپائی و 16 کشور همسایه در آفریقای شمالی و خاور میانه به نتیجه رسید. بر این اساس، اتحادیۀ نوین منطقه ای اهداف جدیدی برای ضمیمه سازی اقتصادی و دموکراتیک 16 کشور دیگر را در برنامۀ خود به ثبت رساند.

سرکوزی و امیر قطر، حامد بن خلیفه آل ثانی در پاریس، گردهمآیی اتحادیه برای مدیترانه، 13 ژوئیه 2008

بین کشورهای عضو، برخی از آنها مانند موریتانی و اردن هیچ ساحل مشترکی با مدیترانه ندارند، ولی از مزایای کشورهای عضو گفتگوی مدیترانه در ناتو برخوردار هستند که در سال 1994 به ابتکار ناتو تشکیل شد و مقدما شامل مصر، اسرائیل، اردن، موریتانی، مرکش و تونس بود. اردن در سال 2007 و الجزایر در سال 2000 به آن پیوست. این ابتکار عمل به ویژه اجازه داد که یگان های نظامی مصر، مراکش و اردن در عملیات حفظ صلح توسط ناتو به بوسنی و کوزووو فرستاده شوند(1).

در سال 2004، ابتکار دیگری برای همکاری توسط ناتو، و این بار، با ترکیه منعقد گردید. اتحادیۀ استانبول در واقع به شورای همکاری خلیج ضمیمه شد(2). اتحادیۀ استانبول بخشی از گفتگوی مدیترانه که مأموریت مشابهی را در خارج از منطقۀ جغرافیایی خلیج فارس به عهده گرفت. این دو اتحادیه به تدریج اتحادیه برای مدیترانه را تقویت کردند.

نقشۀ اعضای ناتو

http://www.nato.int/docu/update/2004/01-january/f0110b.htm

ایالات متحده و هم پیمانانش استراتژی مضاعفی را عملیاتی می سازند : استراتژی همکاری نظامی با ناتو و استراتژی سیاسی [قدرت نرم] صادره از ایالات متحده و به مسئولیت اتحادیه برای مدیترانه که هدف آن «دموکراتیزاسیون» کشورهای عضو می باشد.

در قارۀ آفریقا، این طرح به عنوان رقیب مستقیم، و یا بهتر است بگوییم، وسیله ای برای تضعیف اتحادیۀ آفریقا تلقی شده است، طرحی که توسط جمهوری عرب لیبی هدایت می شود. لیبی در بطن اتحادیه برای مدیترانه تنها نقش ناظر را به عهده دارد.

این طرح، علاوه بر این برای تقسیم جغرافیائی مجدد آفریقا، به شکلی که مرکز فرماندهی ایالات متحده برای آفریقا (افریکوم) در نظر گرفته است، و بر اساس نقشۀ جغرافیایی که از تخیلات نظریه پردازان جنگ تمدن ها در جبهۀ نئو محافظه کاران طرح ریزی شده، خیلی مساعد به نظر می رسد.

اتحادیه برای مدیترانه، به شکلی که پیشنهادات مقدماتی آن نشان می دهد، بر آن است تا آفریقای شمالی را از مابقی قاره مجزا سازد. کشورهای خاورمیانه عضو اتحادیه برای مدیترانه (لبنان، اردن، سوریه، فلسطین) به خاورمیانۀ نوین تعلق داشته و در مرکز سیاست خارجی مشترک اتحادیۀ اروپا، ایلات متحده و اسرائیل قرار دارند.

نقطۀ مشترک تمام کشورهای اتحادی برای مدیترانه، این است که تمام آنها در قرن گذشته یا به نظام استعماری کشورهای اروپائی تعلق داشته اند  و یا تحت نظارت و قیومیت ملت های اروپایی به سر برده اند.

این واقعیت تاریخی، امکاناتی را برای بهره برداری از تجربیات ملت های اروپائی در شکل دهی، بی ثبات سازی و بهره برداری از این کشورها را ممکن می سازد.

از سوی دیگر، مسائل داخلی که ما بروز شدن آن را در این کشورها مشاهده می کنیم غالبا باید از نتایج نظام استعماری تلقی کنیم : مداخله و طرح های استراتژیک پیشین برای طرح تجزیه مانند [سازمان مشترک مناطق صحرایی](3) یا قیومیت فرانسه در رابطه با سوریه(4).

شبکۀ حقوق بشر اروپای مدیترانه ای

یا قدرت نرم اروپا-ایالات متحده

از سال 1995، مذاکرات بارسلون زمینه سازی برای مداخله بر اساس برخی موازین مرتبط به حقوق بشر را آماده ساخت. برای پشتیبانی از کار بست چنین موازینی، رسما شبکۀ حقوق بشر اروپای مدیترانه ایجاد گردید.

در گردهمآئی در «دانش انستیتو برای حقوق بشر» در کوپنهاگ در سال 1997، ده نفر حضور به هم رساندند تا دربارۀ سرنوشت شبکه و اهداف آن گفتگو کنند(5). دانمارک با ناتو بیگانه نیست، زیرا نخست وزیر آن، آندرس فوگ راسموسن ده سال بعد به مقام دبیر کل آن برگزیده شد. از سوی دیگر، دانمارک برای «قدرت نرم» نقش کلیدی دارد، به این علت که کمک های مالی آن برای سازمان های غیر دولتی در سطح بین المللی خیلی بیشتر از ایالات متحده است، و از این دیدگاه برای شبکۀ حقوق بشر اروپای مدیترانه خیلی مفید به نظر می رسد.

از همان آغاز شبکۀ حقوق بشر تصمیم می گیرد که با اهداف [گفتگوهای بارسلون] و به همین گونه با هیئت های اروپائی و دولت ها و پارلمان کشورهای هم پیمان همکاری کند. هیئت نمایندگی اروپا در رابطه با مسائل حقوق بشر، و هیئت های نمایندگی مرتبط به بررسی مسائل سیاسی و امنیتی نیز با شبکۀ حقوق بشر اروپای مدیترانه ای همکاری می کنند. در سایت انترنتی، این شبکه خود را به عنوان شبکه ای متشکل از 80 نماینده از سازمان های حقوق بشری، نهادها و افرادی که در 30 کشور اروپائی و مدیترانه ای به سر می برند معرفی می کند. با این وجود، این شبکه از همان آغاز تأسیس خود تصمیم می گیرد که فعالیت خود را به شبکۀ بین المللی سازمان های غیر دولتی گسترش دهد، که فراتر از اتحادیۀ اروپا و کشورهای ساحل مدیترانه بوده و به ویژه تا آن سوی آتلانتیک گسترش می یابد.

بودجه های شبکه کاملا منطبق بر اهداف آن است، مقدما از طریق آژانس دانمارکی برای گسترش بین المللی تأمین می شود، و خود این آژانس نیز بود که شبکۀ حقوق بشری را به عنوان نخستین همکار انتخاب کرد. سپس بودجه های هیئت همکاری اروپا که 618222 یورو برای سال 2002 اختصاص می دهد، وزارت خانه های امور خارجه یا آژانس های دولت های اروپائی : فرانسه (59000 یورو برای 2009)ف اسپانیا (125000 یورو برای 2006)، و غیره. بنیادهای فرامرزی مانند بنیاد فورد (107689 یورو برای 2008) و زلاند جدید بنیاد صلح مبلغ سخاوتمندانه ای را به شبکه تقدیم می کند(6).

پیوست با بنیاد ملی برای دموکراسی در ایالات متحده

و لابی طرفدار ناتو در شورای حقوق بشر

بنیاد ملی برای دموکراسی در ایالات متحده(برای آموزش و گسترش دموکراسی در جهان) که تلاش هایش برای تعویض رژیم، به ویژه به خاطر شیوه های مداخله در روند انتخاباتی در کشورهای مستقل، و ایجاد اختلال و جامعۀ مدنی درکشورهای متعدد، شهرت زیادی دارد، مستقیما شبکۀ حقوق بشر اروپای مدیترانه ای را تأمین مالی نمی کند، ولی با این وجود، دست کم از دوران جنگ های آفریقای مرکزی، باسازمان های غیر دولتی اروپا همکاری هائی داشته است. به ویژه با فدراسیون بین المللی حقوق بشر که 164 سازمان غیر دولتی در جهان را در خود جای داده است.

شبکۀ حقوق بشر اروپای مدیترانه خواست های بنیاد ملی برای دموکراسی را با سازمان های غیر دولتی در اروپا پاسخ می گوید که انها نیز عضو شبکه هستند و در رابطه با کشورهایی که به عنوان هدف از طرف واشینگتن تعیین می گردند،(به عنوان مثال طی بهار عرب)، بسیار فعال می باشند.

بنیاد قاهره برای مطالعات حقوق بشری یک سازمان غیر دولتی کلیدی در شبکه و در عین حال عضو فدراسیون بین المللی حقوق بشر است. این بنیاد در سال 1993 توسط بهی الدین حسن ایجاد شد که در شبکۀ حقوق بشر اروپای مدیترانه ای در دومین گردهمآئی در سال 1997 به عنوان عضو کمیتۀ اجرائی انتخاب شد.

در دسامبر 2011، او در گردهمآئی شورای اتلانتیک که به همکاری رفیق حریری برای مرکز خاور میانه سازمان یافته بود، شرکت کرد که موضوع آن به مصر یعنی کشور خودش مربوط می شد(7). به ویژه موضوع بازداشت اعضای عفو بین الملل، دیدبان حقوق بشر و بنیاد ملی برای دموکراسی مطرح شد که به مداخله در امور داخلی مصر متهم شده بودند.

  بهی الدین حسن در بنیاد قاهره برای مطالعات حقوق بشری، در شورای آتلانتیک 2 دسامبر 2011

بنیاد قاهره برای مطالعات حقوق بشری به مدیریت بهی الدین حسن نقش بسیار مهمی به عهده دارد زیرا در واقع عهده دار لابی شبکۀ حقوق بشر اروپا و مدیترانه و بنیاد ملی برای دموکراسی در شورای حقوق بشر در سازمان ملل متحد در ژنو است. این سازمان در اکثر گردهمآئی های مرتبط به دولت های خاورمیانه و آفریقای شمالی شرکت دارد. مفهوم مداخله شعار اصلی این سازمان بوده و همین سازمان است که برخی کشورها را به نقض حقوق بشر متهم می سازد تا موافقت شورا را برای مداخلۀ به اصطلاح بشر دوستانه کسب کند.

این موضوعی بود که در مورد سوریه مشاهده کردیم، که رادوان زیاده که یک بورسیۀ بنیاد ملّی برای دموکراسی می باشد به نام بنیاد قاهره برای مطالعات حقوق بشری در هجدهمین گردهمآیی فوق العاده در شورای حقوق بشر(8) شرکت داشت.

اتحادیۀ لیبی برای حقوق بشر نیز از سال 1999 عضو شبکۀ حقوق بشر برای اروپا و مدیترانه است که علی زیدان نمایندگی رسمی آن را به عهده داشت، و ده سال بعد به سخن گوی شورای دولت موقت تغییر مقام داد و به همین گونه به فرد مذاکره کننده برای دفاع از منافع نفتی لیبی در رابطه با قدرت های متهاجم تبدیل شد. علی زیدان در عین حال همان فردی است که افسانۀ 6000 کشته توسط سربازان قذافی را اختراع کرد. اتحادیۀ لیبی برای دفاع از حقوق بشر در عین حال تهمت های بسیاری به دولت لیبی وارد ساخت که هیچ کدام از آنها اعتبار رسمی نداشت و در پانزدهمین گردهمآیی شورای حقوق بشر در فوریۀ 2011 مطرح گردید.

چنین گزارشاتی بی آن که هیچ تحقیق مقدماتی برای تأیید آن صورت گیرد در اجلاس عمومی شورای حقوق بشر به جد گرفته شد. و همین گزارشات بی پایه و اساس موجب شد که قطعنامه های 1970 و 1973 در شورای امنیت به تصویب رسد. ولی چنین تصویبی بر اساس مدارک معتبر انجام نگرفته بود و چند وزیر در شورای موقت ملّی پیش از این – و حتی طی همین مدت – در عین حال عضو اتحادیۀ لیبی برای دفاع از حقوق بشر بودند(10).

سلیمان بوشوئی قویر (مترجم : نام این شخص بسیار مشکل است)(11) در پانزدهمین گردهمآئی ویژۀ شورای حقوق بشر

در مورد دبیر اوّل و سخن گوی شورای حقوق بشرسلیمان  بوشوئی(...)، او به مقام سفیر «لیبی آزاد» در سوئیس برگزیده شده است، او در سال 1979 مبتکر «استفاده از نفت به عنوان اسلحه سیاسی» بود : نمونه ای از تحریم نفت توسط اعراب در سال 1973. این بررسی تحت نظارت برنارد رایش در دانشگاه واشینگتن انجام گرفت. برنارد رایش یکی از بزرگترین نظریه پردازان سیاست مشترک ایالات متحده و اسرائیل در خاور میانه است و به سیاست اسرائیل در آفریقا نیز توجه خاصی دارد. او مدافع سرسخت طرح خاورمیانۀ نوین است. او در عین حال برای تعداد زیادی از نهادها و به خصوص شورای آتلانتیک مشاوره می دهد(12).

سوزان نوسل، مدیر اجرائی جدید سازمان عفو بین الملل از 2 ژانویه 2012

شبکۀ حقوق بشر برای اروپا و مدیترانه فهرست «اعضای همکاران» شبکه را اعلام کرده است. برخی سازمان ها به خاطر روابطشان با وزارت امور خارجۀ ایالات متحده خیلی شناخته شده هستند مانند سازمان عفو بین الملل. مدیر اجرائی جدید آن، سوزان نوسل تازه نفس از دفتر مأموریت دائمی ایالات متحده در سازمان ملل متحد به سازمان عفو بین الملل منتقل شده است.

رئیس شاخۀ فرانسوی سازمان عفو بین الملل، ژانویو گاریگو، نخستین فردی بود که تحت فشار آشکار شبکۀ اطلاعاتی وزارت امور خارجه، شبکۀ فرانس 24 ، اعلام کرد که «ما گزارشاتی دریافت کرده ایم که حاکی از حضور مزدوران قذافی است». پنج ماه بعد اعتراف کرد که «این موضوع در رسانه ها یک شایعه بیشتر نبوده است»(13).

شاخۀ سوئیس، این بار توسط شخص مانون اسشیک است که رسما ضرورت عملیات نظامی برای «مأموریت بشر دوستانه» در سوریه را اعلام می کند(14).

بین دیگر اعضای شبکه سازمان ها در پخش پیغام هائی در رسانه ها و در بطن شورای حقوق بشر مانند دیدبان حقوق بشر در ایالات متحده هستند (جائی که سوزان نوسل در آن جا مسئولیت اجرائی داشته است) که از مداخلۀ بشردوستانه حرف می زنند(15).

این به اصطلاح سازمان های غیر دولتی، در واقع سازمان های شبهه دولتی هستند که هدفشان به روشنی ترویج نظریۀ مداخله در مناطقی است که ناتو و هم پیمانانش می خواهند برای تداوم و تأمین منافع ژئواستراتژیک خود مداخله کنند.

این سازمان های غیر دولتی کاملا خلاف موازین [شورای اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل متحد] عمل می کنند، و این اداره است که در واقع  اعتبارات چنین سازمان هائی را باید تأیید کند. بر این اساس، این سازمان ها معمولا نباید بودجه ای از دولت دریافت کنند تا واجد برخی اعتبارات باشند. ولی امروز می دانیم که آنها با کار بست ترفندهایی چند به سادگی از این موانع عبور می کنند،  از طریق بنیادها و شبکه های بزرگ، و به همین گونه از طریق بنیاد ملّی برای دموکراسی و منابع دیگری که می توانند برای خودشان ایجاد کنند،  تأمین مالی شده و کسب اعتبار می کنند(16).

این سازمان ها الزاما با سرویس های اطلاعاتی خارجی ارتباطی ندارند ولی همانند سرویس اطلاعاتی عمل می کنند : جمع آوری اطلاعات دربارۀ وضعیت کشورها و حتی اختراع اطلاعات و تبلیغات که سپس از طریق شورای حقوق بشر تنظیم می گردد. ولی این سازمان ها نقش مخربی در رابطه با سازمان های مدنی محلی دارند و با استخدام افراد و سازمان هائی که با برنامۀ سیاسی آنها همکاری کنند، موجب چند دستگی بین آنها شده و بر این اساسا آنها را بی اعتباری می سازند.

 
مرکز فرماندهی ایالات متحده برای آفریقا (افریکوم) :

بشر دوستی ناتو برای آفریقا

در مورد سازمان ملل متحد که منشور و ساختار آن برای بازنمائی دولت های حاکم ایجاد شده و مأموریت آن تشویق گفتگو برای ایجاد ثبات بین المللی است، این گونه به نظر می رسد که متأسفانه برخی قدرت های متکبر و در حال زوال با پنهان ساختن خود در پشت سازمان های به اصطلاح غیر دولتی، این روند را از مسیر اصلی آن منحرف ساخته اند. مشاهدۀ چنین وضعیتی باید ما را به تأمل دربارۀ اهداف این سازمان های غیر دولتی هدایت کند که نتایج مخرب آن برای ثبات بین المللی انکار ناپذیر است.

با توجه به چنین امری، شبکۀ حقوق بشر اروپا و مدیترانه به عنوان نهادی مطرح می گردد که محصول مشترک ایالات متحده و اتحادیۀ اروپا بوده و هدف غائی آن انکشاف جهانی ناتو است.

در وهلۀ نخست، می بایستی حاکمیت ملت های اروپائی را از بین می بردند، و نیروهای نظامی آنها را به ناتو ملحق می ساختند. در وهلۀ دوم می بایستی سیاست خارجی این کشورها را بر اساس منافع ناتو تنظیم می کردند.

در این نتیجه این ملّت ها می بایستی استراتژی بازدارندۀ قدرت نرم را به کار می بستند، و بهانه های بشر دوستانه را برای مداخله اختراع می کردند.

و سرانجام، می بایستی بر اساس سنت و بینش استعماری در گذشته عمل می کردند، یعنی به همین شکلی که در حال حاضر مرکز فرماندهی ایالات متحده برای آفریقا وارد کارزار شده است.

مرکز فرماندهی ایالات متحده برای آفریقا («آفریکوم») به عبارت دیگر ناتوی بخش آفریقا است که از سال 2002 چندین یگان آفریقائی را نیز آماده کرده است. در واقع، همین «آفریکوم» بود که نخستین عملیات نظامی را علیه لیبی آغاز کرد، و ناتو در مرهلۀ بعدی وارد عمل شد.

پی نوشت

[1] Security cooperation with the Mediterranean region and the broader Middle East http://www.nato.int/docu/mediterranean/secopmed-e.pdf  

[2] Istanbul Cooperation Initiative http://www.nato.int/cps/en/natolive/topics_58787.htm?  

3)سازمان مشترک مناطق صحرائی، در ساحل و صحرا گسترش داشته، و شامل مالی، نیجریه، چاد و الجزایر است

هدف فرانسه گردآوری تمام منابع مهم منطقه در یک دولت واحد بود که استخراج منابه گاز، نفت و اورانیوم را تسهیل می ساخت. این طرح با افزایش مبارزات ازادیبخش آفریقا رها شد. فرانسه این طرح را با استقلال الجزایر منحل اعلام کرد.

4) قیومیت فرانسه در سوریه (1920-1946) نتیجۀ مستقیم توافقات [سایکس- پیکو] (16 می 1916)بود. چندین طرح مطرح گردید که جملگی بر اساس تجزیل سوریه بر اساس شاخص قومی بود. برخی فراخواست های قومی معاصر در جنبش مخالفان بشار الاسد که در آغاز سال 2011 به راه افتاد، به طرح های پیشنهادی فرانسه در گذشته باز می گرددف یعنی زمانی که قیومیت سوریه را به عهده داشت.

[

[5] Report from the Founding Meeting of the Euro-Mediterranean Human Rights Network (1997)
http://www.google.fr/url?sa=t&rct=j&q=&esrc=s&source=web&cd=2&ved=0CDgQFjAB&url=http%3A%2F%2Fwww.euromedrights.org%2Ffiles.php%3Fforce%26file%3Dreports%2Femhrn-report-1997-1.pdf&ei=IHSRT9qZDIm2hQfGrJybBA&usg=AFQjCNFDsPfKs8tKdlF6VAopg3riw6VqAw

[6] Core Network Documents: http://www.euromedrights.org/en/permalink/3055.html 

[7] The Atlantic Council’s Rafik Hariri Center for the Middle East held a lunch discussion with Bahey El Din Hassan, Director of the Cairo Institute for Human Rights Studies (CIHRS) and one of Egypt’s leading human rights activists, on December 2, 2011.
http://www.acus.org/event/discussion-egypt-bahey-el-din-hassan 

[8] Intervention de Radwan Ziadeh lors de la 18 Session Spéciale du Conseil des Droits de l’Homme.
http://www.unmultimedia.org/tv/webcast/2011/12/cairo-institute-18th-special-session-human-rights-council.html 

 [9] Guerre Humanitaire en Libye: Il n’y a pas de preuves !
http://www.youtube.com/watch?list=PLCB002CA22CCB7713&feature=player_embedded&v=koYzkEWHtQA 

[10] The Use of Oil as a Political Weapon: A Case Study of the 1973 Arab Oil Embargo
http://books.google.fr/books/about/The_use_of_oil_as_a_political_weapon.html?id=G7NbNQAACAAJ&redir_esc=y 

11] Sliman Bouchuiguir

[12] Dr Bernard Reich ; Lectures, Presentations and Seminars
http://www.nbrconsulting.com/DrReich/lectures/universities-us.shtml 

[13] Les Mercenaires de Kadhafi et la Division de l’Afrique:

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=vz5joq46Rig&list=PLCB002CA22CCB7713#t=85s

http://www.youtube.com/watch?v=BZ0mPZzYTDs&feature=related

 [14] Op cit. Syrie: Ingérence ou Médiation ? – Centre pour l’Etude de l’Ingérence-
http://www.youtube.com/watch?v=w4d7hwYjslk 

[15] Pour une biographie plus complète de Suzanne Nosel, consulter: http://www.youtube.com/watch?v=-qTSWe2UJ3c  

[16] Introduction to ECOSOC Consultative Status
http://csonet.org/index.php?menu=30

فهرست مطالب

گاهنامۀ هنر و مبارزه

25 آوریل2011

بخش 2

81) گزارش فوری – سوریه : تجمع سربازان خارجی در مرزهای ترکیه و اردن. 18 مارس 2012

82) برزیل : حکم مرگ مردم کایاپو. 18 مارس 2012

83) مردم سوریه به شکل گسترده و در توده های عظیم در چندین شهر پشتیبانی خود را از دولت سوریه نشان دادند. نوشتۀ سلیویا کاتوری 18 مارس 2012

84) چه کسی مسئول جنایات به وقوع پیوسته در سوریه است؟ نوشتۀ دکتر نادیا خوست. 19 مارس 2012

85) فرانسه قهرمان اروپا در فروش اسلحه به عربستان سعودی. نوشتۀ ژولی لوسک.21 مارس 2012

86) جوزف کانی (1)، بهانه ای برای آمریکا در تهاجم به آفریقا :

نیروی دریایی ایالات متحده  در پنج کشور آفریقایی گسترش یافتند. ن.شتۀ میشل شوسودوسکی.

21 مارس 2012

87) موساد و سیا موافق هستند : که ایران در جستجوی ساخت سلاح اتمی نیست. 20 مارس 2012

88) سوریه : سازمان عفو بین الملل به روسیه اولتیماتوم داد. نوشتۀ تونی کارتالوچی. 20 مارس 2012

89) دلایل عمیق پشتیبانی روسیه از سوریه. نوشتۀ سیلویا کاتوری. 22 مارس 2012

90) تأملات و مسائلی چند دربارۀ محمد مراح، در جریان حوادث اخیر فرانسه کشتار در تولوز و مونتوبان. 23 مارس 2012

91) تروریسم در فرانسه : جراحات عملیات روانشناسانۀ سرویس های اطلاعاتی و عملیات زیر پرچم دروغین. نوشتۀ کورت نیمو. 23 مارس 2012

92) ماجرای محمد مراح : تروریسم، سرویس اطلاعاتی و سیاست. نوشتۀ آلکس لانتیه 24 مارس 2012

93) قتل 17 غیر نظامی افغان : انتقام با نقشۀ قبلی. نوشتۀ ژولی لوسک. 25 مارس 2012

94) روز 23 مارس، شهر حمص «زیر آتش سنگین»؟ نوشتۀ سلیویا کاتوری. 27 مارس 2012

95) کردستان عراق پایگاه ثابت اسرائیل برای عملیات جاسوسی درایران. ژولی لوسک. 28 مارس 2012

96) پسیکوز نزد آندرس برینگ برویک  پدیدۀ «جنگ تمدن ها». نوشتۀ ژان- کلود پای. 28 مارس 2012

97) راهی که به مصیبت می انجامد تأملات فیدل کاسترو. 29 مارس 2012

98) کلیساها فرانسه را متهم می کنند که در صدد خالی کردن سوریه از مسیحیان است. 30 مارس 2012

99) امپراتوری های دیروز و امروز نوشتۀ دکتر پل کرگ روبرتس. 30 مارس 2012

100) ظهور مجدد چین به عنوان قدرت جهانی نوشتۀ جیمز پتراس بخش . 1

30 مارس 2012

101) ظهور مجدد چین به عنوان قدرت جهانی نوشتۀ جیمز پتراس بخش2

30 مارس 2012

102) اتحاد سه جانبه علیه سوریه نوشتۀ جیمز پتراس 3 آوریل 2012

103) ماجرای محمد مراح :  می خواهند ما را گول بزنند. نوشتۀ ژیل مونیه. 3 آوریل 2012

104) اوباما نشست دربارۀ موضوع هسته ای را برای نمایش تهدیدات تازه علیه کرۀ شمالی و ایران به کار برد. نوشتۀ پیتر سیموند. 5 آوریل 2012

105) کلاهبرداری واشینگتن در رابطه با «حقوق بشر». نوشتۀ بیل وون اوکن. 5 آوریل 2012

106) دومین گردهمآئی «دوستان» سوریه در استانبول : شکست طرح تعویض رژیم در سوریه

نوشتۀ تی یری میسان. 8 آوریل 2012

107) گولدمن ساچز(1) سهام دار بزرگترین شرکت تجاری ایالات متحده در بهره برداری از فحشای نابالغان سرمایه داران مالی و صنعت سکس. نوشتۀ لوچیو مانیسکو

108) ارزش مالی، حاکمیت جنسی و استبداد نارسیستی ظاهرمدار : باز نمائی جنسیت و سادیسم فرهنگی. نوشتۀ ریچارد پولن. 12 آوریل 2012

109)دربازگشت از جبهه «رایان» سرباز آمریکائی خودکشی کرد. 22 آوریل 2012

فهرست 2

در وبلاگ مقالات

110)مانلیو دینوچی. اسرائیل «دوستانی» را در اروپا استخدام می کند

111)سوریه : اپوزیسیون سوریه توسط بوش و سپس اوباما تأمین مالی می شود

112)دجمل لبیدی. ساحل عاج، لیبی : واقعیت ها و زیان های «مداخله»

http://makalat.blogfa.com/

فهرست 3

در وبلاگ هیروشیما بغداد. ویژۀ کاربرد اورنیوم ضعیف شده

در جنگ های معاصر

http://stopua.blogfa.com

113)ماسیمو زوچتی . پهپاد مسلح به اورانیوم ضعیف شده در لیبی. نخستین بررسی تأثیرات آن از دیدگاه زیست محیطی و بهداشت.

114) میشل شوسودوسکی. ایران : «پرونده های کامپیوتر قابل حمل» اسرار آمیز

111) ایکس ام 25

مقالات دیگر در وبلاگ گاهنامۀ هنر و مبارزه

1)مهمترین کشف تاریخ. 9 مارس 2010

2)آسمان دیلی نیوز یا یک روزنامۀ انترنتی آمریکائی. 9 مارس 2010

3) اعتراض خانم شیرین عبادی نسبت به بازداشت جعفر پناهی و دیدگاه گاهنامۀ هنر و مبارزه

10 مارس 2010

4)سگ های نگهبان نوین. در باب مفهوم تاریخی نافرمانی در سیاست خارجی ایالات متحدۀ آمریکا

23 آوریل 2012

مقالات حزب کمونیست(مارکسیست لنینیست) کانادا

به ترجمه حمید محوی

در وبلاگ گاهنامۀ هنر و مبارزه

1) روزنامۀ انترنتی حزب کمونیست کانادا شمارۀ 26

8 اوت 2011

سالگرد بمباران اتمی هیروشیما و ناگازاکی

2) علیه ناتو و جنگ علیه لیبی به پا خیزیم. 23 اوت 2011

3) خشونت ناتو به فرماندهی ناتو. 29 اوت 2011

4) شکست شورشیان لیبی افزایش جنایات ناتو17 اوت 2011

5) تدارکات جنگی علیه سوریه و ایران. حزب کمونیست کانادا خواهان افشای دولت هارپر و تشکیل دولت ضد جنگ است. 28 نوامبر 2011

مقالات نوشته شده توسط حمید محوی

در وبلاگ گاهنامۀ هنر و مبارزه

http://g-honar-v-mobarze.blogfa.com

1) مبارزه علیه رسانه دروغ . چه کسانی نداآقا سلطان را کشتند؟ (10 بخش)

2)مبارزه علیه رسانه دروغ در نشریات انترنتی فارسی زبان (7 بخش)

3)نقدی دربارۀ مقالۀ «مایاکوفسکی رادریاب، کهنگی را بسوزان» ترجمه و نوشتۀ شهاب آتشکار(2 بخش)

4) نقدی بر گفتمان نوشین احمدی خراسانی «امپریالیسم ناجی خلق های جهان»؟ (2 بخش)

5) دربارۀ مقالۀ

 نوشتۀ منوچهر صالحی. 12 ژانویه 2012«تجربه های شکست خوردۀ سازمان سازی در انیران»

6) دربارۀ « شورای دانشجویان و جوانان چپ ایران
و «نشریۀ رادیکال (شمارۀ 6)

7) دربارۀ فضای فرهنگی و هنری نزد چپ های ایرانی (13 ژانویه 2012)

8) تآتر بی نوایان 15 ژانویه 2012

کتاب های دیگر

1) جان پرکینز. اعترافات جنایت کار اقتصادی (بازخوانی و انتشار انترنتی این کتاب توسط حمید محوی انجام گرفته است)

2)ایو میشو. سنجه های زیبایی شناسی و داوری سلیقه. ترجمه توسط حمید محوی

برای دسترسی به این دو کتاب : گاهنامۀ هنر و مبارزه را در بخش «نشریات سیاسی» سایت [کمونیست های انقلابی] جستجو کنید و یا مستقیما با خود گاهنامۀ هنر و مبارزه تماس بگیرید.

http://www.k-en.com/

وبلاگ میان فرهنگی ایران

http://interculturel.blogfa.com

جبهۀ جنگ طبقاتی

ضرورت مبارزه برای دفاع از فرهنگ

1) چند تحلیل دربارۀ برنامه های رادیو بین المللی فرانسه بخش فارسی.

2) تحلیل دربارۀ سینمای ایران در محافل بین المللی

3) تحلیل رمان سه خدمتکار نوشتۀ گلی ترقی

4) تحلیل رمان لولیتا خوانی در تهران نوشتۀ آذر نفیسی

5) تحلیل هم نوایی ارکستر شبانۀ چوبها نوشتۀ رضا قاسمی

6) تحلیل آثار مصور مرجان ساتراپی و فیلم پرسپولیس

7) تحلیلی دربارۀ صمد بهرنگی.

مقایسۀ [تلخون] اثر صمد بهرنگی و [چکاوک پرنده و خواننده] اثر گریم

8)دربارۀ جنجال خبری : تصاویر عریان گلشیفته فراهانی (در 4 بخش)

9) انرژی هسته ای، خلاقیت هنری، مبارزۀ طبقاتی، در جبهه ای مشترک علیه امپریالیسم جهانی و آلترناتیوهای آن

گاهنامۀ هنر و مبارزه

22 آوریل 2012

دربازگشت از جبهه

«رایان» سرباز آمریکائی خودکشی کرد

نوشتۀ لوکا سلادا

مرکز مطالعات جهانی سازی 21 آوریل 2012

ترجمه توسط حمید محوی

Mondialisation.ca, Le 21 avril 2012

ilmanifesto.it

لوس آنجلس

ارتش ایالات متحده، در خاک ایالات متحده نسبت به جبهۀ اصلی جنگ خیلی بیشتر تلفات می دهد. بر اساس گزارشات «آرمی تایمز» (1)  تعداد 950 نفر در ماه از بین سربازان قدیمی ایالات متحده خودکشی می کنند، یعنی 18 نفر در روز، و باز هم یعنی یک نفر در هر 80 دقیقه. در ایالات متحده سربازان 25 برابر بیشتر از صحنۀ واقعی جنگ کشته می شوند. این تعداد فوق العاده حاکی از این امر است که دولت ایالات متحده توجهی به سرنوشت سربازانی که از جبهه باز می گردند ندارد.

علاوه بر این اگر به زودی به دو میلیون سرباز قدیمی بازگشته از جنگ افغانستان و عراق فکر کنیم، که 30 درصد آنها متأثر از اختلالات پسا جراحتی و یا جراحات عصبی، عوارضی که از طریق اختلالات هیجانی آشکار می گردد، افسردگی و ادوار برهم خوردن تعادل روانی مانند آن چه که به حوادث خشونت بار اخیر انجامید، مانند قتل عامی که سرگروهبان بالز در افغانستان به راه انداخت (2).

هر جنگی نظامیان و غیر نظامیان را در معرض حوادث هولناکی قرار می دهد که  عمیقا روان آنها را برای همیشه در زندگی متأثر می سازد. پدیده ای که توسط مدیریت حرفه ای جنگ ها با استخدام داوطلبان در ارتش وسعت بیشتری پیدا کرده است، جائی که سربازان غالبا طی سال ها مأموریت های تکراری در جبهه را به عهده می گیرند، و به دور از وجدان آگاه عمومی به انجام وظیفه کمر خدمت می بندند.

پی نوشت

1)1)   Army Times 

2)حتی اگر بپذیریم که گروهبان بالز [(قاتل 17 غیر نظامی افغان که 9 نفر از آنها کودک بوده اند – این خبر در گاهنامۀ هنر و مبارزه منتشر شده است و قابل دسترسی می باشد:

«فریاد انتقام طالبان پس از کشتار 16 شهروند افغان.»12 مارس 2012

«چندین سرباز در کشتار 17 غیر نظامی افغان شرکت داشته اند» 16 مارس 2012

)]http://g-honar-v-mobarze.blogfa.com

 قربانی اختلال روانی شده و تنها فردی بوده که دست به چنین جنایتی زده است. فرضیه ای است که به هر صورت در مورد ارتکاب به عمل خشونت آمیز نزد این سرباز مطرح است و می تواند مطرح باشد، ولی چنین فرضیه ای منحصر به او نخواهد بود بلکه نشان از گسترش یابنده بودن آن دارد. به این معنا که از این اختلالات روانی و یا شکنندگی های روانی نزد افراد برای ترویج شیوه های جنگ رسمی، و قابل قبول زیر پرچم و آموزش آن در جنگ های تجاوزکارانه و اشغال، استفاده ( و در واقع سوء استفاده) می کنند.

منبع :

http://www.mondialisation.ca/index.php?context=va&aid=30449

گاهنامۀ هنر و مبارزه

12آوریل 2012

پی نوشت

ارزش مالی، حاکمیت جنسی و استبداد نارسیستی ظاهرمدار :

باز نمائی جنسیت و سادیسم فرهنگی

نوشتۀ ریچارد پولن

Richard Poulin

مرکز مطالعات جهانی سازی 31 مارس 2012

ترجمه توسط حمید محوی
 

(سکس، سرمایه داری و نقد ارزش – رانش،

استیلا، سادیسم اجتماعی)

 

Article publié dans : Sexe, capitalisme et critique de la valeur : pulsions, dominations, sadisme social, sous la direction de Richard Poulin et Patrick Vassort (M éditeur, Ville Mont-Royal, Québec, 2012, 190 pages)

 

پی نوشت  نویسنده :

1)مارکی دو ساد. فلسفه در پرده خانه یا نهادهای غیر اخلاقی (1795)

Marquis de Sade, La Philosophie dans le boudoir ou Les Instituteurs immoraux [1795], dans Œuvres complètes, Paris, Cercle du Livre précieux, 1966, p. 295.

 

2)کارل مارکس، فقر فلسفه

Karl Marx, Misère de la philosophie, Paris, Éditions sociales, 1972 [1847]p. 64.

3Christopher Lasch, La culture du narcissisme. La vie américaine à un âge de déclin des espérances, Castelnau-le-Lez, Climats, 2000, p. 105.

4 Ibid, p. 106.

5 Diana H. Russel, The Politics of Rape. The Victim’s Perspective, New York, Stein & Day, 1974.

6< ww.msss.gouv.qc.ca/sujets/prob_sociaux/agression_sexuelle/index.php?des-chiffres-qui-parlent >.

7Ministère de la Sécurité publique, Statistiques 2008 sur les agressions sexuelles au Québec, Québec, 2010, p. 3

8 Aux prises avec des agresseurs sexuels plus jeunes que voici quinze ans, des intervenants du Centre de psychologie légale de Montréal, lequel encadre les mineurs agresseurs sexuels, font un lien entre le rajeunissement des agresseurs, la consommation pornographique et la sexualisation précoce. Le ministère de la Sécurité publique (op. cit., p. 4) met en évidence le fait que « bien que les 12 à 14 ans et les 15 à 17 ans soient moins représentés parmi les auteurs présumés d’infractions sexuelles, ces groupes d’âge affichaient les plus fortes concentrations d’auteurs présumés ».

9Selon les données du ministère de la Sécurité publique (ibid.), 98 % des agresseurs sexuels sont des hommes.

10 La plupart des pédocriminels attirés par les garçons sont hétérosexuels. À leurs yeux, le jeune garçon est tout simplement incorporé au genre féminin. Le fait qu’il soit impubère lui confère un statut féminin. Ces prédateurs rejettent, en règle générale, les garçons qui atteignent leur puberté. Voir l’étude pionnière de Florence Rush, Le secret le mieux gardé. L’exploitation sexuelle des enfants, Paris, Denoël Gonthier, 1983.

11 Voir à ce propos notre essai, La mondialisation des industries du sexe, Ottawa, L’Interligne, 2004 et Paris, Imago, 2011 [2005] ; ainsi que Sheila Jeffreys, The Industrial Vagina, The Political Economy of the Global Sex Trade, New York, Routledge, 2009.

12 Lise Noël, L’intolérance, une problématique générale, Montréal, Boréal, 1989, p. 95 et 97.

13 Herbert Marcuse, L’homme unidimensionnel, Paris, Seuil, 1968, p. 108-109.

14 Ce que le producteur de marchandises offre sur le marché « ce n’est pas seulement un objet utile, mais encore et surtout une valeur vénale ». Marx, Misère de la philosophie, op. cit., p. 52. Par la suite, Marx utilisera les termes valeur d’échange ou valeur proprement dite. Voir Le Capital, livre premier, tome I, Paris Éditions sociales, 1975 [1867], p. 51 et suivantes.

15)برای مارکس و انگلس، «بورژوازی بی آن که دائما ابزارهای تولید را متحول سازد، نمی تواند وجود داشته باشد، یعنی مجموع مناسبات اجتماعی [...] این هرج و مرج دائمی در تولید، و نوسانات دائمی در مجموع نظام اجتماعی، و این بلوا و ناامنی دائمی وجه مشخصۀ بورژوازی را از  تمام دوران های دیگرقابل تفکیک می سازد [...] هر چیزی که به حالت منسجم و دائمی درآمده مانند دود پراکنده شده و از بین می رود، هر چیزی که حالت تقدس داشته به بیحرمتی کشیده شده، و انسان ها سرانجام مجبور هستند شرایط زیستی خودشان و مناسبات متقابلشان را با چشم های از توهم بیرون آمده در نظر بگیرند.» کارل مارکس و فردریش انگلس، مانیفست حزب کمونیست.

Karl Marx et Friedrich Engels, Le manifeste du Parti communiste, Paris, Éditions sociales, 1976 [1847], p. 35.

16)کارل مارکس توضیح می دهد که «تولید تنها به کالای مورد نیازها پاسخ نمی دهد بلکه نیاز به کالا را نیز تدرک می بیندم». تولید کالا هم زمان نیاز به آن را نیز تولید می کند «با ایجاد نوعی مشخص از مصرف و خود قابلیت مصرف را نیز به عنوان نیاز به وجود می آورد». در نوشته ها 1858-1857

Dans Manuscrits de 1857-1858 (Grundrisse), Paris, Éditions sociales, 1980, p. 14-15.

17)ماکس شالی. فحشا. تمنای راز و رمز مدار.

Max Chaleil, Prostitution. Le désir mystifié, Paris, Parangon, 2002,p. 59.

18)

18 IOM, Trafficking In Persons: IOM Strategy And Activities, MC/INF/270, Eighty-six Session, 11 novembre 2003, < www.iom.int//DOCUMENTS/GOVERNING/EN/MCINF_ 270.PDF >.

19) آندره گورون. امپرانوری پول

André Gauron, L’empire de l’argent, Paris, Desclée de Brouwer, 2002, p. 30.

20 Bernard Perret, Les nouvelles frontières de l’argent, Paris, Seuil, 1999, p35

21 Karl Marx, « Fragment de la version primitive de la “Contribution à la critique de l’économie politique” [1858], dans Karl Marx, Contribution à la critique de l’économie politique, 1859, < http://inventin.lautre.net/livres/Marx-critique-de-l-economie-politique.pdf >.

22 Karl Marx, Un chapitre inédit du Capital, Paris, UGE, 10/18, 1970 [1867], p 75

23 « Son pouvoir social [à l’individu], tout comme sa connexion avec la société, il les porte sur lui, dans sa poche ». Marx, Manuscrits de 1857-1858 (Grundrisse), op. cit., p. 92.

24 Guy Debord, La société du spectacle, 1967,

<www.uqac/uquebec.ca/zone30/Classiques_des_sciences_sociales/livres/debord_guy/société_du_spectacle/spectacle.html >.

25)مارکس. سرمایه

Marx, Le Capital, op. cit., p. 95.

 

26 Georg Simmel, Philosophie de l’amour, Paris, Rivages, 1988 [1892], p. 77.

27 Françoise Héritier, Masculin/féminin II. Dissoudre la hiérarchie, Paris, Odile Jacob, 2002, p. 131.

28 Nelly Arcand, Putain, Paris, Seuil, 2001, p. 63-64.

29 « L’argent est devenu le seul nexus rerum (nœud des choses) qui les lie… » Marx, Contribution à la critique de l’économie politique, op. Cit.

30 Arcand, op. cit., p. 19.

31 Sur le concept de masculinité hégémonique, voir R. W. Connell, Masculinities, Berkeley/Los Angeles, University of California Press, 2005.

32 Michela Marzano, Malaise dans la sexualité. Le piège de la pornographie, Paris, JC Lattès, 2006, p. 87.

33 Pauline Réage (Dominique Aury), Histoire d ’O, Paris, Pauvert, 1972 [1954].

34 Noël, op. cit., p. 91.

35)انتخاب کاخ روآسی بی دلیل نبوده، زیرا تا پیش از ستال 1966 که بساط خانه های در بسته برچیده شد، جزء این نوع خانه ها بوده است.

36 La Vénus à la fourrure et autres nouvelles, Paris, Presses Pocket, 1985.

37 Anne-Marie Sohn, « Le corps sexué », dans Alain Corbin, Jean-Jacques Courtine et Georges Vigarello (dir.), Histoire du corps, tome 3, Paris, Seuil, 2006, p. 93-128.

38 Angelika Taschen (dir.), La chirurgie esthétique, Köln, Taschen, 2005, p. 10.

39 Véronique Guienne, « Savoir se vendre : qualité sociale et disqualification sociale », Cahiers de recherche sociologique, n° 43, janvier 2007, p. 13.

40 Christine Détrez et Anne Simon, À leur corps défendant. Les femmes à l’épreuve du nouvel ordre moral, Paris, Seuil, 2006, p. 12.

41 François Cusset, La décennie. Le grand cauchemar des années 1980, Paris, La Découverte, 2008, p. 273.

42 Anne de Kervasdoué cité par Blandine Kriegel, La violence à la télévision, Paris, PUF, 2003.

43 Philippe Perrot, Le travail des apparences. Le corps féminin, XVIII^e-XIX^e siècle, Paris, Seuil, 1984, p. 206-207.

44 Cusset, op. cit., p. 274.

45 Jean-Claude Kaufmann dans Corps de femmes, regards d’hommes. Sociologie des seins nus (Paris, Nathan, 1998), a montré la force de l’ostracisme encouru par les personnes âgées dans le lieu de liberté apparente et de la tolérance affichée, la plage.

46 Idem, p. 280.

47 Pour en savoir plus et explorer ces attitudes masculines juvéniles, voir notre ouvrage Sexualisation précoce et pornographie, Paris, La Dispute, 2009.

48 Jean-Claude Guillebaud, La tyrannie du plaisir, Paris, Seuil, 1998, p. 36-37.

49 Poulin, Sexualisation précoce et pornographie, op. cit.

50 Statistique Canada, Les relations sexuelles précoces, 3 mai 2005, [site consulté le 15 mai 2005], < http://wwwstatcan.ca/Daily/Français/05053/q05053a.htm >

51 L’enquête sociale et de santé auprès des enfants et des adolescents québécois 1999 de l’Institut de la statistique du Québec (Québec, Les Publications du Québec, 2000) indiquait également que 61 % des filles de seize ans, qui ont fréquenté un garçon dans l’année qui a précédé le sondage et qui avaient une faible estime de soi, ont subi de la violence. Chez les filles qui affirmaient avoir une estime d’elles-mêmes élevée, ce taux se situait à la moitié, soit 30 %.

52 Sheila Jeffreys, Beauty and Misogynie : Harmful Cultural Practices In The West, London, Routledge, 2005.

53)محصولات شرکت های تولیدی به ویژه مارک های

Cover Girl, Pantene, Secret, Dove, Revlon, Suave, Clairol, Estée Lauder et Calvin Klein[1]

  «فتالات» است که ماده ای سمّی بوده و در دراز مدت برای « phthalate »حاوی

برای سلامتی مضر تشخیص داده شده است

Pour de plus amples informations sur ce sujet, voir Stacy Malkan, Not Just a Pretty Face. The Ugly Side of the Beauty Industry, Canada, New Society Publishers, 2007.

54 Sandrine et Alain Perroud, La beauté à quel prix ? Lausanne, Favre, 2006.

55)از سال 1970، وزن متوسط مانکن هایی که در تبلیغات به کار گرفته می شوند از 11 درصد کمتر از وزن زنان عادی به 17 درصد در سال 1987 کاهش یافته است. امروز مانکن ها 23 درصد سبکتر از زنان عادی هستند. جای شگفتی نیست که 75 درصد زنان و دختران جوانان رژیم لاغری می گیرند. به گزارش بهداشت کانادا، از سال 1987 تا 2001 ، عوارض اختلال در جهاز حاضمه که مستلزم بستری شدن بیمار در بیمارستان شده است 34 در صد آنها 15 ساله و 29 درصد 24 ساله بوده اند. (سازمان بهداشت کانادا، اوتاوا، اکتبر 2002

< http://www.phac-aspc.gc.ca/publicat/miic-mmac/index_f.html >.

 

56 Caroline Moulin, Féminités adolescentes, Rennes, Presses Universitaires de Rennes, 2005,p. 78.

57 Perrot, op. cit., p. 67.

58 Les sexologues québécois disent recevoir beaucoup de jeunes hommes qui souffrent de dysfonctions érectiles qu’ils imputent à leur consommation de pornographie. Il semble que le corps féminin réel déçoit particulièrement les hommes qui ont commencé à consommer très jeunes.

59 Élisabeth Alexandre, Des poupées et des hommes. Enquête sur l’amour artificiel, Paris, La Musardine, 2005.

60 Christine Détrez, La construction sociale du corps, Paris, Seuil, 2002, p. 173.

61 Voir entre autres Michel Foucault, Histoire de la sexualité tome 1. La volonté de savoir, Paris, Gallimard, 1976 ; Georges Vigarello, Le corps redressé, Paris, Delarge, 2001 ; Alain Corbin, Le miasme et la jonquille, Paris, Aubier, 1982.

62 Pierre Bourdieu, La domination masculine, Paris, Seuil, 1998.

63 Détrez, op. cit., p. 187.

64 Bourdieu, op. cit., p. 95.

65 Kaufmann, op. cit.

66 Dominique Folscheid, Sexe mécanique. La crise contemporaine de la sexualité, Paris, La Table Ronde, 2002, p. 14.

67 Raffaëla Anderson, Hard, Paris, Grasset, 2001, p. 17.

68 Janine Mossuz-Lavau, La vie sexuelle en France, Paris, La Martinière, 2002, p. 49.

69 Marx exprime cette idée autrement : « Moi qui par l’argent peux tout ce à quoi aspire un cœur humain, est-ce que je ne possède pas tous les pouvoirs humains ? Donc mon argent ne transforme-t-il pas toutes mes impuissances en leur contraire ? Ce que je suis, et ce que je puis, n’est nullement déterminé par mon individualité. Je suis laid, mais je puis m’acheter la plus belle femme ; aussi ne suis-je pas laid, car l’effet de la laideur, sa force rebutante, est annihilée par l’argent. » Karl Marx, Manuscrits de 1844, Paris, Éditions sociales, 1972 [1844], p. 121.

70 Michel Foucault, op. cit., p. 66.

71 James E. Wright, The Sexualization of America’s Kids and How to Stop It, New York, Lincoln, Shanghai, Writers Club Press, 2001.

72 Dans Pierrette Bouchard, Consentantes ? Hypersexualisation et violences sexuelles, Rimouski, CALACS de Rimouski, 2007, p. 52.

73 Julia Whealin, « Women’s report of unwanted sexual attention during chilhood », Journal of Child Sexual Abuse, vol. 11, n° 1, 2002, p. 75-94.

74 Matthieu Dubost, La tentation pornographique, Paris, Ellipses, 2006, p. 66.

75 Christine Détrez et Anne Simon, À leur corps défendant. Les femmes à l’épreuve du nouvel ordre moral, Paris, Seuil, 2006, p. 245.

 

 

منبع :

Valeur vénale, domination sexuelle et tyrannie narcissique de l’apparence : Sexe objectivé et sadisme culturel

par Richard Poulin

http://www.mondialisation.ca/index.php?context=va&aid=30064

گاهنامۀ هنر و مبارزه

12 آوریل 2012

ارزش مالی، حاکمیت جنسی و استبداد نارسیستی ظاهرمدار :

باز نمائی جنسیت و سادیسم فرهنگی

نوشتۀ ریچارد پولن

Richard Poulin

مرکز مطالعات جهانی سازی 31 مارس 2012

ترجمه توسط حمید محوی
 

(سکس، سرمایه داری و نقد ارزش – رانش،

استیلا، سادیسم اجتماعی)

 

Mondialisation.ca, Le 31 mars 2012

Entre les lignes entre les mots - 2012-03-16

«من حق دارم از تن تو لذت ببرم، حتی مدعی هستم که تن هر کسی را که آرزو کنم، و این حق را به اجرا می گذارم، بی آن که در بوالهوسی حد و ومرزی بتواند باج خواهی هایم را متوقف کند، سلیقۀ من در سیراب کردن عطش است.»

مارکی دو ساد(1)

«سرانجام زمان آن فرا رسید که تمام آن چه را که انسان ها غیر قابل فروش می پنداشتند، به کالای مبادله پذیر تبدیل گشته و از این رو با آن ازخودبیگانه شوند. و این زمان همان زمانی است که چیزهایی که تا امروز بی آن که هرگز مبادله شود، بین افراد منتقل می شد، چیزهایی اهداء می شد ولی بی آن که هرگز معامله ای روی آن انجام گیرد و فروخته شود، چیزهایی به دست می آمد ولی بی آن که خریداری شود – خوبی، عشق، عقیده، علم، آکاهی، و غیره – امروز همه این مواردی که غیر قابل فروش به نظر می رسید به جهان تجارت انتقال داده شد. امروز، زمان بزهکاری عمومی فرا رسیده است، پول پرستی همه شمول، یا چنان که بخواهیم واژگان اقتصاد سیاسی را به کار ببریم، می توانیم بگوییم که امروز، زمان آن فرا رسیده است که همه چیز، چه مادی و چه معنوی از این پس به ارزش مادّی تبدیل شده و برای سنجش بهای دقیق آن باید به بازار رجوع کرد.»

کارل مارکس (2)

از دیدگاه مارکی دو ساد، انسان حق دارد دیگری را برای لذت خویش تصاحب کند و هوس هایش را برآورده سازد. در این بینش، زنان و کودکان به شیء، و اعضای جنسی تنزل داده شده و مانند هر شیء دیگری قابل مبادله و در نتیجه بی نام و نشان و فاقد فردیت خاص تلقی می شوند.

آنان به ابزار تأویل می شوند تا حاکم بتواند فانتسم های سلطه جویانه اش را برآورده سازد. «بر این اساس جامعۀ کمال مطلوب او آن اصل سرمایه داری را تأیید می کند که در فرجامین ترین تحلیل، مرد و زن را اشیاء قابل مبادله می داند. این کمال مطلوب در عین حال کشف و نتایج نوین شگفت آور توماس هابز را نیز در برگرفته و گسترش می دهد، که اعلام کرده بود که تخریب پدر سالاری و تبعیت هر گونه مناسبات اجتماعی از قوانین بازار آخرین موانع جنگ همه علیه همه ، و به همین گونه توهمات تسکین دهنده ای که بر آن پرده می کشید را از بین برد(3)».